-------

   "دوستت دارم"...   

با صدایی به وسعت اشک

هر روز خواهم گفت: "دوستت دارم"...

   Star Dust...   

"ستاره باران" هنوز یادآور تصویر روزی است

که بی پروا

نگاه های آسمانیمان را می ربودیم

و پشت پنجره ذهن

به دیدار، چشم می دوختیم...

لب هامان بی کلام می ماند

و دل آرزوی هزار ساله خود را پیش می کشید

چشم هایمان را ببندیم

بوسه

تنها رسالت معصومانه ما بود

که از پشت همین پنجره

بارها نفسی عمق کشیده بود

و تمام غرورش را به آسمان بخشیده بود

تا ببارد بر جاری رود بی نهایت تو

من و تو...

و حال

آرزویی ندارم

کنارهء راه

ایستاده در طلوع تو ام...

   سایه تو...   

سمعک خاطره می زنم

درست وسط همان بوستان پر صدا

زیر سایه پیچک ها

می  پیچم، می تابم، تا تو...

سایه ات را می بوسم

سایه تو

هوای بیداری است

در روزی که با نور تو آغاز می شود

صدایت را می بوسم

نشنیده ای؟

با صدای تو بارها تا صبح خوابیده ام...

   تویی...   

در روح سراسر از خیال است، تویی

در جسم چه جای رد یار است؟ تویی

فکر و عمل و نهان، آن است همه

در روز و شب و خفته و حال است، تویی

من در همه حال مشغول به تو

آنکه به من اندیشه محال است، تویی

افکنده ام آن حصیر حسرت به میان

بر روی زمین فرش بهار است، تویی

رندان همه از هوای تو دم گیرند

من هر نفسم وهم و خیال است، تویی

   ابر و باد...   

   ابر و کاغذ...   

   ابر و سنگ...   

بگذار ببینم؛

من این روزها

سوسک می کُشم

و ساعت ها خیره بر آن

نگاهم را دود میدهم...

احساس

خیال

به درخت ها که نگاه می کنم

به باران هم

احساس

سکوت

در دنیای من

هر چیزی، بی چیز مانده!

ساکن

در کنار دیوار اتاق تنهایی

مرگ هم پرسه نمی زند

نشسته ایم

با سوسک

خیال و پنجره و باران را نگاه می کنیم

و دنیایی پر از بی چیز های ساکن...

صدایی من را می خواند

نگریید!

که من، دیروز مرده ام...

   پلاستیک...   

خوب نگاهم کن

آنچه کرده ام

آنچه نکرده ام

آه عشق من

من اینجام

آنچه هستم

آنچه نیستم

من اینجام

آه عشق من

نگاهم کن...

خدایی که نیست

جز خیالی برای ترس های من

درد می کشم

باوری نیست

نگاهم کن

دیروز پایان من بود

و امروز هنوز

رضام!

...

..

.

   به دیدار دوباره...   

به دیدار دوباره...

باران نم‌نم دستهای آرزو

دشت باور را بارور می‌کرد

و نشان آشنای نگاه تو

فرا می‌خواند ابر خیال

بوی خاک می‌دهم

ببار...

   آسمانت نه...   

چهار دیواری دلم

انباشته از خیال تو بود

آمدی... پنجره بگشودی

       خیالت می‌رود...

        نورت، نگاهت، آسمانت نه...